skierowanie na oddział kardiologii

Witam Was serdecznie. W dniu dzisiejszym musiałam podjąć bardzo trudną i ciężką decyzję (dotyczącą trudnego i bardzo ciężkiego badania)... Na które bardzo niechętnie, ale wyraziłam zgodę. Niechętnie ponieważ badanie TEE jest badaniem mocno zbliżonym do badania gastroskopii, a pamiętam jak źle zniosłam tamto badanie. Zgodziłam się ponieważ lekarz kardiolog uważa, że w ciągu dwóch lat w wyniku Echo serca nie udało się określić jednoznacznie czy nie mam PFO a wręcz, przeciwnie wyniki dwuznacznie wskazują, że mogą być przepływy i uznał, że przy moich komplikacjach zdrowotnych może wystąpić duże niebezpieczeństwo wystąpienia udaru. Dlatego dostałam skierowanie na oddział kardiologii ponieważ badanie to jest wykonywane w formie hospitalizacji. Muszę teraz rano zgłosić się do lekarza (a przyjmuje tylko 6 pacjentów), kwalifikując przyjęcie na oddział. Na tym kończę dzisiejszego posta, wkrótce post o drugim turnusie rehabilitacyjnym, który dziś rozpoczęłam. Zapraszam do odwiedzania bloga i do obserwacji i komentowania... Zapraszam

Karta parkingowa dla osoby niepełnosprawnej

Objaśnienia znaków:
B-1 – „zakaz ruchu w obu kierunkach”
B-3 – „zakaz wjazdu pojazdów silnikowych z wyjątkiem motocykli jednośladowych”
B-3a – „zakaz wjazdu autobusów”
B-4 – „zakaz wjazdu motocykli”
B-10 – „zakaz wjazdu motorowerów”
B-35 – „zakaz postoju”
B-37 – „zakaz postoju w dni nieparzyste”
B-38 – „zakaz postoju w dni parzyste”
B-39 – „strefa ograniczonego postoju"

Ulgi i uprawnia z tytułu posiadania karty parkingowej oraz sposób użytkowania karty:

1. Kartę parkingową wykładamy w przedniej części samochodu, stroną z numerem oraz datą ważności (a nie stroną ze zdjęciem).
2. Karta obowiązuje na terenie naszego kraju, oraz w krajach Unii Europejskiej. Kierowca pojazdu oznakowanego tą kartą może parkować pojazd na miejscach parkingowych oznakowanych znakiem drogowym: na niebieskim tle wózek inwalidzki i tzw. koperta
3. Dodatkowo w Warszawie parkowanie na miejscach oznakowanych w wyżej wspomniany sposób jest bezpłatne.
4. Karta parkingowa uprawnia do niestosowania się do powyższych dziewięciu znaków drogowych
5. 

Komisje 4... i trudne warunki drogowe

Odebrałam orzeczenie. Jestem nawet zadowolona. chociaż stres był  duży i standardowo jest na okres dwóch lat, tak jak gdybym miała wyzdrowieć - jak gdyby choroba genetyczna była uleczalna, lub chociaż w jakimś tam stopniu miałaby poprawić moją kondycję. Czy to jest jeszcze możliwe?
Dziś byłam mocno zaskoczona bo pani w sekretariacie oddała mi większość dokumentacji zebranej w ciągu 21 lat uzasadniając, że jest tego tak dużo i można się pogubić ( ale zawsze mi tłumaczono, żebym przynosiła całą dokumentację- a tu Im się znudziła :) ) Kto by pomyślał. Mieli przecież co chcieli, no ale co ja mogę... Na szczęście wygląda na to że na tą chwilę mogę zamknąć tę sprawę. Następna komisja w ZUS na przełomie nowego roku a marca jakoś tak. To orzeczenie uprawomocni się za dwa tygodnie więc na czas kiedy będę szła na operację i nie będę mogła od razu złożyć wniosku na kartę parkingową i legitymację, więc będę mogła zrobić to dopiero po operacji. Czyli teraz załatwianie wszystkich formalności, zaświadczeń, ubezpieczeń itp.
A jeżdżenie na wózku inwalidzkim po moim mieście rodzinnym, gdzie jest dziura, na dziurze, wysokie krawężniki i nie zawsze jeżdżą autobusy niskopodłogowe (a jeśli już przyjeżdża to nie zawsze ma platformę), żeby można było do autobusu wjechać. droga, żeby coś załatwić wyjście z domu i droga urzędu miasta próba dostania się tam następnie siedziba urzędu KRUS i schody gdzie na wózku inwalidzkim dostanie się jest nie możliwe. dokładnie do samego urzędu jest podjazd a tuż przed nim na osiedle prowadzą schody i inaczej się nie dostanę :( (dobrze, że byłam z drugą osobą, która mogła mi pomóc), ale i tak taka podróż i te formalności w małym miasteczku zajęły mi kilka godzin. Niestety na chodnikach dziura  goni dziurę, wszędzie wysoko, niestabilnie. Ostatnio będąc w Warszawie poruszałam się tym ręcznym wózkiem i dawałam sobie radę z jazdą, po mieście, zakupami, (chociaż wiele jeszcze jest do zrobienia), tak w małych miejscowościach taka wyprawa to prawdziwa wyprawa przez tor przeszkód, nie byłam w stanie zrobić sama kilku metrów. I było mi wstyd bo byłam taka zależna od innych. Bo nawet jak były podjazdy a nie krawężniki (a większość jednak krawężniki i to około 10 cm to sobie wyobraźcie jak ta droga wyglądała ),to były takie dziury, że wózkiem nie mogłam przejechać. To nie do pomyślenia, że w czasach obecnych mamy takie sytuacje